दृष्टिविहीनले चलाएको जडीबुटी व्यापार

हेटौंडा,१० ,चैत। मानव शरीरमा सबैभन्दा महत्वपूर्ण अंग हो आँखा । संसार आँखाकै कारण मानसपटलमा खिचिन्छ । त्यसैले कतिपयलाई लाग्छ आँखाको दृष्टि गुमे सबथोक गुम्छ । तर यो भनाइलाई चुनौति दिएका छन् मकवानपुरको मकवानपुरगढी गाउँपालिका–६ घर भएका ६४ वर्षीय केदार बजगाईंले । आँखाको ज्योति गुमेकाले पनि जीवनलाई सार्थक बनाउन सक्छन् भन्ने उदाहरण हुन् उनी ।
उनले जडिबुटी उत्पादन र बिक्री वितरण गर्दै आएका छन् । त्यसैबाट घरखर्च चलाएका छन् । तीन–चार जनालाई रोजगारी दिएका छन् ।उनी भन्छन्, ‘यसबाट धेरै पैसा त कमाएको छैन । तर घर खर्च, मेरो र श्रीमतीको खर्च मज्जाले पुगेको छ । ओखती बिक्री गर्न २–३ जना कर्मचारी राखेको छु । उनीहरुलाई पनि पैसा दिन सकेको छु ।’
जन्मदा नै दृष्टि कमजोर भएका केदारले ६ वर्षअघि आँखा पूर्णरुपमा देख्न छोडे । कमजोर दृष्टि हुँदा पनि उनले घरमै जडिबुटीबाट औषधि उत्पादन गरिरहेका थिए । ६ वर्ष अघिसम्म थोरै मात्र औषधि बनाउँदै आएको बताउने केदारले दृष्टि गुमेपछि व्यवसायिक उत्पादन थाले । यो काममा उनकी ६१ वर्षीया सावित्री बजगाईंले सघाइरहेकी छन् ।
पूर्णरुपमा आँखा देख्न छाडेपछि सुरुमा उनलाई अब केही गर्न सकिँदैन भन्ने लाग्यो । तर हिम्मत हारेनन् । आफूजस्तै दृष्टिविहीन साथीहरुसँग उनी राष्ट्रिय अपाङ्ग महासंघमा पुगे । त्यहाँ अरु थुप्रै अपाङ्गता भएकाहरुलाई भेटेर सहानुभूति पाए । ‘त्यसपछि मलाई सम्हालिन सजिलो भयो,’ केदार भन्छन्, ‘त्यसपछि केही गर्नुपर्छ भन्ने सोचेर मैले जे जानेको थिएँ, त्यही कामलाई व्यवसायिक रुप दिएँ ।’
पूर्णरुपमा आँखा देख्न छाडेपछि सुरुमा उनलाई अब केही गर्न सकिँदैन भन्ने लाग्यो । तर हिम्मत हारेनन् । आफूजस्तै दृष्टिविहीन साथीहरुसँग उनी राष्ट्रिय अपाङ्ग महासंघमा पुगे । त्यहाँ अरु थुप्रै अपाङ्गता भएकाहरुलाई भेटेर सहानुभूति पाए । ‘त्यसपछि मलाई सम्हालिन सजिलो भयो,’ केदार भन्छन्, ‘त्यसपछि केही गर्नुपर्छ भन्ने सोचेर मैले जे जानेको थिएँ, त्यही कामलाई व्यवसायिक रुप दिएँ ।’
उनको ‘बजगाईं एग्रिकल्चर एण्ड हर्बल फर्म’ दर्ता छ । पाइल्स, ग्याष्टिक, अल्सर, खोकी, सुगर, दम, डायरियादेखि पाठेघर र प्रोस्टेटका बिरामीका लागि समेत औषधि उत्पादन गरिरहेको उनले सुनाए ।
‘आँखा अलिअलि देख्दासम्म थोरै मात्रै बनाउँथे । बाउबाजेले गर्दै आएको कामलाई मैले निरन्तरता मात्रै दिएको थिएँ । मेरो आँखा पूरै बन्द भएपछि औषधि उत्पादन र हर्बल चियापत्तीलाई व्यवसायिक बनाइरहेको छु,’ बजगाईंले सुनाए ।
वि.सं. २०१८ सालमा ललितपुरको खरीडाँडामा जन्मिएका बजगाईं २०२८ सालमा १० वर्षको उमेरमा परिवारका साथ मकवानपुर बसाइँ सरेर आएका थिए । हजुरबुबाहरु मदनबहादुर बजगाईं र गंगाबहादुर बजगाईंबाट जडीबुटीबारे बाल्यकालदेखि नै ज्ञान लिएका उनले जडीबुटीमै भविष्य देखे ।

गंगाबहादुर त्यति बेलाको ‘वैद्य बजगाईं’को रुपमा प्रख्यात रहेको केदार बताउँछन् । ‘हजुरबुवाहरुले घरमा जडिबुटीबाट औषधि बनाएको हेर्थें, उहाँहरुबाटै सिकेको हुँ । पछि जडिबुटीको बारेमा पढेँ पनि,’ केदारले भने ।
जडीबुटीको संकलन गर्दै आफ्नो ६ कठ्ठा जग्गामा श्रीखण्ड, रक्तचन्दन, लेबन घाँस, सितोनेला, चिनीपात, अमला, कुरिलो लगाएका छन् । औषधिका लागि बाँकी जडिबुटी वनस्पति अनुसन्धान केन्द्रबाट ल्याउने गरेको केदारले बताए ।
मकवानपुरमा हेटौंडा र थाहा नगरपालिकामा गरेर वनस्पति अनुसन्धान केन्द्रका तीन वटा कार्यालय छन् ।
जिल्लाको लेकाली क्षेत्र दामन–पालुङबाट सिमलको फूल, पलाँसेको फूल, लोट सल्लो, पाखनबेद, ठूलो ओखतीलगायका जडिबुटी स्थानीयमार्फत संकलन गर्ने गरेको उनले बताए । यसरी १ सय २० प्रकारका जडिबुटीबाट औषधि उत्पादन गर्दै आएको उनको भनाइ छ । १०८ प्रकारका जडिबुटी मिसाउँदा सबै प्रकारका रोगका लागि औषधि हुने केदार दाबी गर्छन् । ‘१०८ भन्दा थप जडिबुटी चाहिँ रोग अनुसार प्रयोग गर्ने वा नगर्ने भन्ने हुन्छ,’ उनले भने ।
‘जडीबुटी प्रकृतिको देन हो, कतिपय जडीबुटी हाम्रै वरिपरि नै पाइने भएपनि त्यसलाई हामीले पहिल्याउन सक्दैनौं जडीबुटीको नकारात्मक असरभन्दा पनि सकारात्मक पक्ष धेरै छ । निरोगीले अन्य जडीबुटी खान मिल्छ, बकाइनो र निम भने धेरै खानाले शरीरमा नकारात्मक असर पर्छ,’ उनले भने ।
केदारले जडीबुटीको औषधि मात्र बनाएनन्, अन्य दृष्टिविहीनहरुलाई साथमा लिएर अचार उत्पादनतर्फ पनि लागे । हेटौंडा उपमहानगरपालिका–८, कमानेमा दृष्टिविहीनहरुको संस्था स्थापना गरेर उनले अचार र मसला उत्पादन गर्दै बजारीकरण गरिराखेका छन् ।

बजगाईंले जडीबुटीहरु छामेर र सुँघेर पत्ता लगाउँछन् । जडीबुटीहरु पिस्नेदेखि लिएर प्याक गर्नेसम्म आफैं गर्छन् । उनले औषधिको बट्टा पत्ता लगाउनका लागि ब्रेललिपीबाट लेखेको कागजलाई बट्टामा टाँस्ने गर्छन् । घरमा कोही नभएको बेला औषधि किन्न ग्राहक आउने र आफूलाई चिन्न सजिलो होस् भनेर ब्रेललिपीबाट लेखेको कागज टाँसेर राख्ने गरेको उनले बताए ।
ब्रेललिपी दृष्टिविहीनले पढ्ने भाषा हो । उनले आँखाको ज्योति गुमाइसकेपछि बुढेसकालमै भएपनि ब्रेललिपी सिकेको उनले बताए । तीन छोरा र तीन छोरीका धनी बजगाईंले कसैको सहारा लिँदैनन् ।
मकवानपुरगढी घर भएका उनी एक्लै श्रीमतीका साथ हेटौंडाको कमानेमा डेरा गरी पनि बस्ने गरेका छन् । उत्पादित अचार तथा जडीबुटी बजारीकरण गर्न सजिलो हुने भएकाले डेरा गरी बसेको केदारले बताए ।
मकवानपुरमा रहेका सम्पूर्ण दृष्टिविहीनको आँट, साहस र हौसलाको प्रतीक बनिरहेका बजगाईंले आफूसँगै अन्य २८ जना दृष्टिविहीनलाई डोर्याइराखेका छन् ।
नेत्रहीन संघ मकवानपुरका अध्यक्षसमेत रहेका बजगाईंले दृष्टिविहीनहरुलाई रोजगारीदेखि स्वरोजगार बनाउन सरकारको ढोका ढकढक्याउँदै आएका छन् ।

https://www.onlinekhabar.com/2025/03/1646778/
प्रतिकृया दिनुहोस